Towards an International Meeting in Kurdistan | English | Français | Español | Italiano | Nederlands | Deutsch | العربية | کوردی |

We received and publish…

| English | Français | Español | Italiano | Nederlands | Deutsch | العربية | کوردی |

In front of the expansion of the Middle-East War and the new Iran-Iraq revolutionary waves:

Towards an International Meeting in Kurdistan


In the last decades, the capitalist society as a whole is splitting up more and more into two great hostile armies directly facing each other: Bourgeoisie and Proletariat. Our epoch, the epoch of the deepening of the global industrial and commercial crisis and thereby increasing class struggle around the world has already passed various stages of development, through which the proletariat has exceeded its first stage of the isolated and sporadic phenomena. The growth of the class war will more and more take on an increasingly international form. And despite of the capitalist war in the Middle East, and new attempts by global capitalism to widen the circle of the war under the pretext of striking Iran’s nuclear weapons, proletariat in Iran has joined-up the current international wave of class struggle. The strikes and demonstrations in Iran have spread to over 249 cities in all of Iran’s 31 provinces. These revolutionary waves did not set an end in Iran, before the proletariat in Iraq entered this historical wrestling ring.

In July 2018, a new wave of the class struggle in Iraq, with 30 victims killed and 700 injured during the past 10 days, more than 50 police and security men were wounded – proletariat in Iraq too started moving towards the universal scene of the class struggle. During the same week, demonstrations erupted in all towns and cities in central and south Iraq, where dozens of demonstrators were wounded, and hundreds arrested. Demonstrators had attacked a courthouse, governorate headquarters, headquarter of Iraqi Hezbollah in Najaf, setting their office on fire and causing air traffic to be suspended. Demonstrators in Najaf occupied the international airport and set fire to the municipality buildings. The government cut off the Internet and blocked social media and has issued a nationwide order security forces on high alert aiming to stem the revolutionary movement. On the contrary, the city of Baghdad joined-up the movement. Finally, the movement showed its development in repeatedly attempts for establishment of the committees in Bagdad which is an attempt to coordinate the demonstrations all over the country.

All these events are evidence of the increasing of the proletariat, not only in number, but in concentration in greater masses. This is an evidence that the movement has an inner ability to self-organizing and self-arming of the proletariat. And while demonstrators everywhere in Iraq shouted: “Hunger Revolution”, and confirmed what a UN agency has confirmed in April 2017 when he said that more than half of Iraqi families are at risk of going hungry because of the ISIS war, although in the eyes of different schools of bourgeois socialism and communism, these events are nothing more than conflicts between Islam and Democracy, Shia and Sunni, Arabs and Kurds. They therefore search after a new political doctrine, a philosophy or a science to create conditions for the movement and thereby for the society they imagine. They, hand in hand with the different categories of bourgeois, endeavor consistently, to push the proletarian movement back and to reconcile between social classes by transforming the religious form of the state into a truly secular state, along with the protection of freedom and establishment of a secular state in Iraq and Iran and an independent democratic state for Kurdish people in which political power is authorized and controlled by the people through their elected political parties, and by this way turn the class antagonism into national conflicts and conflicts between democracy and fascism or between secularism and religion, since the task of the socialists and communists is to dismiss anything in their literature that alleviates the conflict between the social classes. These different schools of leftism see nothing more than contradiction between the political state and the civil society, between the state and human rights of its citizenship, even though such a society that is free of class antagonism only exists in imagination. Social antagonism reflects the existence of two social antagonistic classes: Bourgeoisie and Proletariat. In this antagonism, the bourgeois represents the conservative side everywhere and the proletariat represents the destructive side in society. Thus, the spontaneous movement and the gradual organization of the proletariat anywhere in the world is nothing more than identification of the similar class structure of different countries that creates an international base for proletarian’s common actions.

From this point of view, militants in Kurdistan, suggest an international meeting in our region. We, in honors of the constant progress of the proletariat movement, invite all international socialists, communists, anarchists that are willing to develop a relationship between revolutionary individuals and groups. This progression is a real base for common international activates and such meetings may be a base for a great international conference in the nearest future. The aim of this meeting is to firstly set up an international committee for the exchange of information upon matters of interest to the proletarians of all countries and discuss practical tasks related to class struggle, organize periodic meetings, set up a common website, collect financial aid to achieve specific tasks, etc. The meeting may at least break the isolation between the internationalists and will be an expression of the common interests of the world’s proletariat. It may find a center for these common tasks and do a common program for all internationalist groups. It will at least be an international common answer to the capitalist alliance which exorcises the specter of the social revolution. The only answer to this capitalist alliance, especially for expanding the war is the proletarian’s revolutionary war. The continued capitalist militarization, which is the biggest fundamental fact of our epoch, results undoubtedly with the arming of the proletariat. This phenomena, the phenomena of the proletarian arming, which has been a reality in Iraq/Kurdistan, even though it is so far at the beginning, is based on the whole development of the capitalist militarism in our epoch. That is the fulfillment of the historical materialist condition of the proletarian revolution.

Militants in Kurdistan, Iraq
24, July 2018


| English | Français | Español | Italiano | Nederlands | Deutsch | العربية | کوردی |

Devant l’expansion de la guerre au Moyen-Orient et les nouvelles vagues révolutionnaires en Iran-Irak :

Vers une rencontre internationale au Kurdistan


Au cours des dernières décennies, la société capitaliste dans son ensemble se divise de plus en plus en deux grandes armées ennemies se faisant directement face : la bourgeoisie et le prolétariat. Notre époque, l’époque de l’approfondissement de la crise industrielle et commerciale mondiale et donc de l’intensification de la lutte des classes dans le monde a déjà franchi diverses étapes de développement, à travers lesquelles le prolétariat a dépassé sa première phase des phénomènes isolés et sporadiques. La croissance de la guerre de classe prendra de plus en plus une forme toujours plus internationale. Et malgré la guerre capitaliste au Moyen-Orient, et les nouvelles tentatives du capitalisme mondial pour élargir le cercle de la guerre sous prétexte de démanteler les armes nucléaires de l’Iran, le prolétariat de cette région s’est engagé dans l’actuelle vague internationale de lutte des classes. Les grèves et les manifestations en Iran se sont étendues à plus de 249 villes dans l’ensemble des 31 provinces iraniennes. Ces vagues révolutionnaires n’avaient pas pris fin en Iran que le prolétariat en Irak entrait à son tour dans cette arène de lutte historique.

En juillet 2018, une nouvelle vague de lutte de classe s’est déclenchée en Irak, avec 30 victimes tuées et 700 blessées au cours des 10 derniers jours, plus de 50 policiers et agents de sécurité ont été blessés – le prolétariat en Irak a également commencé à se déplacer vers la scène universelle de la lutte des classes. Au cours de la même semaine, des manifestations ont éclaté dans toutes les villes du centre et du sud de l’Irak, où des dizaines de manifestants ont été blessés et des centaines arrêtés. Des manifestants ont attaqué un palais de justice, le quartier général du gouvernorat, le quartier général du Hezbollah irakien à Nadjaf, incendiant leur bureau et provoquant la suspension du trafic aérien. Les manifestants de Nadjaf ont occupé l’aéroport international et incendié les bâtiments de la municipalité. Le gouvernement a coupé l’Internet et bloqué les médias sociaux et il a lancé un ordre national aux forces de sécurité d’être en alerte maximale afin d’endiguer le mouvement révolutionnaire. Et au contraire, la ville de Bagdad a rejoint le mouvement. Enfin, le mouvement a montré son développement dans des tentatives répétées de mise en place de comités à Bagdad qui est une tentative de coordonner les manifestations dans tout le pays.

Tous ces événements témoignent de la montée en puissance du prolétariat, non seulement en nombre, mais en concentration dans des masses plus grandes. C’est une preuve que le mouvement a une capacité intérieure tendant à l’auto-organisation et l’auto-armement du prolétariat. Et tandis que des manifestants partout en Irak criaient : « Révolution de la faim », et confirmaient ce qu’une agence de l’ONU affirmait en avril 2017 en disant que plus de la moitié des familles irakiennes risquaient d’avoir faim à cause de la guerre contre Daech ; aux yeux des différentes écoles du socialisme et du communisme bourgeois, ces événements ne sont rien de plus que des conflits entre l’Islam et la Démocratie, les Chiites et les Sunnites, les Arabes et les Kurdes. Ils sont donc à la recherche d’une nouvelle doctrine politique, une philosophie ou une science pour créer les conditions du mouvement et, partant, de la société qu’ils imaginent. Main dans la main avec les différentes catégories de bourgeois, ils s’efforcent constamment de faire reculer le mouvement prolétarien et de réconcilier les classes sociales en transformant la forme religieuse de l’Etat en un Etat véritablement laïque, accompagné de la protection de la liberté et l’établissement d’un Etat laïc en Irak et en Iran et d’un Etat démocratique indépendant pour le peuple kurde où le pouvoir politique est autorisé et contrôlé par le peuple à travers ses partis politiques élus, et en transformant ainsi l’antagonisme de classe en conflits nationaux et en conflits entre la démocratie et le fascisme ou entre la laïcité et la religion, alors que la tâche des socialistes et des communistes est de rejeter tout ce qui dans leur littérature atténue le conflit entre les classes sociales. Ces différentes écoles du gauchisme ne voient rien d’autre que la contradiction entre l’Etat politique et la société civile, entre l’Etat et les droits de l’homme de sa citoyenneté, même si une telle société exempte d’antagonisme de classe n’existe que dans l’imagination. L’antagonisme social reflète l’existence de deux classes sociales antagonistes : la bourgeoisie et le prolétariat. Dans cet antagonisme, la bourgeoisie représente partout le parti conservateur et le prolétariat représente le parti destructeur de la société. Ainsi, le mouvement spontané et l’organisation graduelle du prolétariat partout dans le monde n’est rien de plus que l’identification de la structure de classe similaire des différents pays qui crée une base internationale pour les actions communes du prolétariat.

De ce point de vue, des militants au Kurdistan proposent une rencontre internationale dans notre région. En l’honneur des progrès constants du mouvement prolétarien, nous invitons tous les socialistes, communistes et anarchistes internationaux désireux de développer des liens entre des individus et des groupes révolutionnaires. Cette avancée est une base réelle pour des activités internationales communes et de telles réunions peuvent constituer une base pour une grande conférence internationale dans un proche avenir. Le but de cette réunion est d’établir premièrement un comité international pour l’échange d’informations sur les questions intéressant les prolétaires de tous les pays et de discuter des tâches pratiques liées à la lutte des classes, d’organiser des réunions périodiques, de créer un site web commun, de collecter des fonds pour accomplir des tâches spécifiques, etc. La réunion peut au moins briser l’isolement entre les internationalistes et sera une expression des intérêts communs du prolétariat mondial. Elle peut déterminer un centre pour ces tâches communes et faire un programme commun pour tous les groupes internationalistes. Ce sera au moins une réponse commune internationale à l’alliance capitaliste qui exorcise le spectre de la révolution sociale. La seule réponse à cette alliance capitaliste, surtout pour étendre la guerre, c’est la guerre révolutionnaire du prolétariat. De la militarisation capitaliste permanente, qui est le plus grand fait fondamental de notre époque, découle indubitablement l’armement du prolétariat. Ce phénomène, le phénomène de l’armement prolétarien, qui a été une réalité en Irak/Kurdistan, même s’il n’en est qu’à ses prémisses, repose sur tout le développement du militarisme capitaliste de notre époque. C’est l’accomplissement de la condition matérialiste historique de la révolution prolétarienne.

Des militants au Kurdistan, Irak
24 juillet 2018

Source :

| English | Français | Español | Italiano | Nederlands | Deutsch | العربية | کوردی |

Frente a la expansión de la Guerra del Medio Oriente y las nuevas oleadas revolucionarias en Irán-Irak:

Hacia una reunión internacional en Kurdistán


En las últimas décadas, la sociedad capitalista en su conjunto se está dividiendo cada vez más en dos grandes ejércitos hostiles enfrentados directamente: la burguesía y el proletariado. Nuestra época, la época de la profundización de la crisis industrial y comercial mundial (y por lo tanto de la creciente lucha de clases en el mundo) ya ha pasado por varias etapas de desarrollo, a través de las cuales el proletariado ha excedido su primera etapa de fenómenos aislados y esporádicos. El crecimiento de la guerra de clases tomará cada vez más una forma internacional. Y a pesar de la guerra capitalista en Medio Oriente y los nuevos intentos del capitalismo mundial para ensanchar el círculo de la guerra con el pretexto de desmantelar las armas nucleares de Irán, el proletariado de esa región se ha unido a la actual ola internacional de lucha de clases. Las huelgas y las manifestaciones en Irán se han extendido a más de 249 ciudades que componen sus 31 provincias. Esta ola revolucionaria no terminó en Irán, pues el proletariado en Irak también entró en esta arena de lucha histórica.

En julio de 2018, comenzó una nueva etapa de lucha de clases en Irak, con 30 víctimas fallecidas y 700 heridos durante los últimos 10 días (también más de 50 policías y agentes de seguridad resultaron heridos). El proletariado en Irak comenzó a moverse hacia la escena universal de la lucha de clases. Durante la misma semana, estallaron manifestaciones en todos los pueblos y ciudades del centro y sur de Irak, donde decenas de manifestantes resultaron heridos y cientos fueron arrestados. Manifestantes atacaron un tribunal, la sede del gobierno provincial, la sede del Hezbolá iraquí en Náyaf, incendiaron su oficina y provocaron la suspensión del tráfico aéreo. Los manifestantes en Náyaf ocuparon el aeropuerto internacional y prendieron fuego a los edificios del municipio. El gobierno cortó el internet, bloqueó las redes sociales y dictó una orden nacional para poner a las fuerzas de seguridad en alerta máxima con el objetivo de frenar el movimiento revolucionario. Por el contrario, la ciudad de Bagdad se unió al movimiento. Finalmente, el movimiento mostró su desarrollo en reiterados intentos de establecer comités en Bagdad, lo cual es un intento de coordinar las manifestaciones en todo el país.

Todos estos acontecimientos son evidencia del incremento del proletariado, no solo en número, sino de una concentración masiva y que el movimiento tiene una capacidad interna de autoorganización y autoafirmación. Mientras manifestantes en todo el país gritaban: “Revolución del hambre”, y confirmaron lo que una agencia de la ONU afirmó en abril de 2017, cuando dijo que “más de la mitad de las familias iraquíes corren el riesgo de pasar hambre a causa de la guerra contra Daesh”, a los ojos de diferentes escuelas del socialismo y el comunismo burgueses, estos acontecimientos no son más que conflictos entre el Islam y la Democracia, chiíes y sunitas, árabes y kurdos. Por lo tanto, buscan una nueva doctrina política, una filosofía o una ciencia para crear las condiciones del movimiento, así como para la sociedad que imaginan. Mano a mano con las diferentes categorías burguesas, ellos se esfuerzan consistentemente para hacer retroceder al movimiento proletario y reconciliar las clases sociales mediante la transformación de la forma religiosa del Estado, en un Estado verdaderamente secular, junto con la protección de la libertad y el establecimiento de un Estado secular en Irak e Irán y un Estado democrático independiente para el pueblo kurdo (en el que el poder político es autorizado y controlado por el pueblo a través de sus partidos políticos electos) y de esta manera convertir el antagonismo de clases en conflictos nacionales y conflictos entre democracia y fascismo, entre el secularismo y la religión, mientras que la tarea de los socialistas y comunistas es descartar cualquier cosa en su literatura que alivie el conflicto entre las clases sociales. Estas diferentes escuelas del izquierdismo no ven nada más que una contradicción entre el Estado político y la sociedad civil, entre el Estado y los derechos humanos de su ciudadanía, a pesar de que tal sociedad exenta de antagonismos de clases solo existe en su imaginación. El antagonismo social refleja la existencia de dos clases sociales: la burguesía y el proletariado. En este antagonismo, la burguesía representa el partido conservador en todas partes y el proletariado representa el partido destructivo de la sociedad. Por lo tanto, el movimiento espontáneo y la organización gradual del proletariado en cualquier parte del mundo no es más que la identificación de la estructura de clases similar de diferentes países que crea una base internacional para las acciones comunes del proletariado.

Desde este punto de vista, algunos militantes en Kurdistán sugieren una reunión internacional en nuestra región. Nosotros, en honor al progreso constante del movimiento proletario, invitamos a todos los socialistas, comunistas, anarquistas internacionales que estén dispuestos a desarrollar una relación entre individuos y grupos revolucionarios. Este avance es una base real para actividades internacionales comunes y tales reuniones pueden ser la base para una gran conferencia internacional en el futuro cercano. El objetivo de esta reunión es establecer un comité internacional para el intercambio de informaciones sobre asuntos de interés para los proletarios de todos los países y discutir tareas prácticas relacionadas con la lucha de clases, organizar reuniones periódicas, crear un sitio web común, recaudar fondos para realizar tareas específicas, etc. La reunión puede al menos romper el aislamiento entre los internacionalistas y será una expresión de los intereses comunes del proletariado mundial. Puede designar un centro para estas tareas comunes y hacer un programa común para todos los grupos internacionalistas. Al menos será una respuesta común internacional a la alianza capitalista que exorciza el espectro de la revolución social. La única respuesta a esta alianza capitalista, especialmente para expandir la guerra es la guerra revolucionaria del proletariado. Con la continua militarización capitalista, que es el hecho fundamental más grande de nuestra época, resulta ineludiblemente el armamento del proletariado. Este fenómeno, el fenómeno del armamento proletario, que ha sido una realidad en Irak/Kurdistán, aunque todavía está en sus comienzos, se sustenta en todo el desarrollo del militarismo capitalista de nuestra época. Ese es el cumplimiento de la condición materialista histórica de la revolución proletaria.

Algunos militantes en Kurdistán, Irak
24 de julio de 2018


| English | Français | Español | Italiano | Nederlands | Deutsch | العربية | کوردی |

Davanti all’espansione della guerra e alle nuove ondate rivoluzionarie in Iran/Iraq

Per un incontro internazionale in Kurdistan


Negli ultimi decenni, la società capitalista nel suo complesso si sta dividendo sempre più in due grandi eserciti ostili che si affrontano direttamente: Borghesia e proletariato. La nostra epoca, l’epoca dell’aggravarsi della crisi industriale e commerciale globale e quindi della crescente lotta di classe in tutto il mondo ha già superato vari stadi di sviluppo, attraverso i quali il proletariato ha superato il suo primo stadio dei fenomeni isolati e sporadici. La crescita della guerra di classe assumerà sempre più una forma internazionale. E nonostante la guerra capitalista in Medio Oriente, e i nuovi tentativi del capitalismo globale di allargare il cerchio della guerra con il pretesto di colpire le armi nucleari dell’Iran, il proletariato in Iran si è unito all’attuale ondata internazionale di lotta di classe. Gli scioperi e le manifestazioni in Iran si sono diffusi in oltre 249 città di tutte le 31 province del paese. Queste ondate rivoluzionarie non hanno avuto fine in Iran, prima che il proletariato in Iraq entrasse in questo storico campo di battaglia.

Nel luglio 2018, una nuova ondata della lotta di classe in Iraq, con 30 vittime uccise e 700 ferite negli ultimi 10 giorni, più di 50 uomini della polizia e della sicurezza sono stati feriti – anche il proletariato in Iraq ha iniziato a muoversi verso la scena universale della lotta di classe. Nella stessa settimana sono scoppiate manifestazioni in tutte le città dell’Iraq centrale e meridionale, dove decine di manifestanti sono rimasti feriti e centinaia sono stati arrestati. I manifestanti avevano attaccato un tribunale, il quartier generale del governatorato e la sede degli Hezbollah iracheni a Najaf, incendiando il loro ufficio e causando la sospensione del traffico aereo. I manifestanti di Najaf hanno occupato l’aeroporto internazionale e hanno dato fuoco agli edifici comunali. Il governo ha tolto la connessione a Internet e bloccato i social media e ha emesso un ordine nazionale di allerta per le forze di sicurezza con l’obiettivo di arginare il movimento rivoluzionario. Al contrario, la città di Baghdad si è unita al movimento. Infine, il movimento ha mostrato il suo sviluppo nei ripetuti tentativi di istituire i comitati a Bagdad, un tentativo di coordinare le manifestazioni in tutto il paese.

Tutti questi eventi sono la prova dell’aumento del proletariato, non solo in numero, ma in concentrazione in masse sempre più grandi. Questa è una prova che il movimento ha la capacità interna di auto-organizzarsi e auto-armarsi del proletariato. E mentre i manifestanti in tutto l’Iraq gridavano: “Hunger Revolution”, e confermando ciò che un ente delle Nazioni Unite ha stabilito nell’aprile 2017 quando aveva affermato che più della metà delle famiglie irachene sono a rischio di fame a causa della guerra dell’ISIS, anche se agli occhi di diverse scuole di socialismo borghese e comunismo, questi eventi non sono altro che conflitti tra Islam e Democrazia, sciiti e sunniti, arabi e curdi. Essi cercano quindi una nuova dottrina politica, una filosofia o una scienza che crei le condizioni per il movimento e quindi per la società che immaginano. Essi, di pari passo con le diverse categorie di borghesi, si sforzano costantemente di spingere il movimento proletario indietro e di riconciliarsi tra le classi sociali, trasformando la forma religiosa dello Stato in uno stato veramente laico, con la protezione della libertà e l’istituzione di uno stato laico in Iraq e Iran e uno stato democratico indipendente per il popolo curdo in cui il potere politico è autorizzato e controllato dal popolo attraverso i loro partiti politici eletti, e in questo modo trasformare l’antagonismo di classe in conflitti nazionali e conflitti tra democrazia e fascismo o tra laicismo e religione, dal momento che il compito dei socialisti e comunisti è quello di respingere qualsiasi cosa nella loro letteratura che attenui il conflitto tra le classi sociali. Queste diverse scuole di sinistra non vedono altro che la contraddizione tra lo stato politico e la società civile, tra lo stato e i diritti umani dei suoi cittadini, anche se una società libera dall’antagonismo di classe esiste solo nell’immaginazione. L’antagonismo sociale riflette l’esistenza di due classi sociali antagoniste: Borghesia e proletariato. In questo antagonismo, la borghesia rappresenta ovunque il lato conservatore e il proletariato il lato distruttivo della società. Così, il movimento spontaneo e la graduale organizzazione del proletariato in tutto il mondo non è altro che l’identificazione di una simile struttura di classe di paesi diversi che crea una base internazionale per le azioni comuni del proletario.

Da questo punto di vista, i militanti in Kurdistan, suggeriscono un incontro internazionale nella nostra regione. Noi, in onore del costante progresso del movimento proletario, invitiamo tutti i socialisti internazionali, comunisti, anarchici che sono disposti a sviluppare un rapporto tra individui e gruppi rivoluzionari. Questo percorso è una vera e propria base per le attività internazionali comuni e tali incontri possono essere la base per una grande conferenza internazionale nel prossimo futuro. Lo scopo di questo incontro è quello di istituire un comitato internazionale per lo scambio di informazioni su questioni di interesse per i proletari di tutti i paesi e discutere di compiti pratici legati alla lotta di classe, organizzare incontri periodici, creare un sito web comune, raccogliere aiuti finanziari per realizzare compiti specifici, ecc. L’incontro potrà almeno rompere l’isolamento tra gli internazionalisti e sarà espressione degli interessi comuni del proletariato mondiale. Può trovare un centro per questi compiti comuni e fare un programma comune per tutti i gruppi internazionalisti. Sarà almeno una risposta comune a livello internazionale all’alleanza capitalista che esorcizza lo spettro della rivoluzione sociale. L’unica risposta a questa alleanza capitalista, soprattutto per espandere la guerra, è la guerra rivoluzionaria del proletario. La continua militarizzazione capitalista, che è il più grande fatto fondamentale della nostra epoca, risulta senza dubbio con l’armamento del proletariato. Questo fenomeno, quello dell’armamento proletario, che è stato una realtà in Iraq/Kurdistan, anche se è ancora agli inizi, si basa sull’intero sviluppo del militarismo capitalista nella nostra epoca. Questo è il compimento della condizione storica materialista della rivoluzione proletaria.

Militanti in Kurdistan, Iraq
24, luglio 2018


| English | Français | Español | Italiano | Nederlands | Deutsch | العربية | کوردی |

Gezien de uitbreiding van de oorlog in het Midden-Oosten en de nieuwe Iraans-Iraakse revolutionaire golven

Naar een internationale bijeenkomst in Koerdistan


In de afgelopen decennia splijt de kapitalistische maatschappij als geheel zich steeds meer in twee grote vijandige kampen die rechtstreeks tegenover elkaar staan: Bourgeoisie en Proletariaat. Ons tijdperk, het tijdperk van de verergering van de wereldwijde industriële en commerciële crisis en daarmee van toenemende klassenstrijd over de hele wereld, heeft al verschillende stadia van ontwikkeling doorlopen, waardoor het proletariaat zijn eerste fase van de geïsoleerde en sporadische verschijnselen heeft overschreden. De groei van de klassenstrijd zal meer en meer een steeds meer internationale vorm aannemen. En ondanks de kapitalistische oorlog in het Midden-Oosten en nieuwe pogingen van het wereldkapitalisme om de omvang van de oorlog uit te breiden onder het voorwendsel de kernwapens van Iran uit te schakelen, heeft het proletariaat van dit gebied zich aangesloten bij de huidige internationale golf van klassenstrijd. De stakingen en demonstraties in Iran hebben zich uitgebreid over 249 steden in alle 31 provincies van Iran. Deze revolutionaire golven waren in Iran nog niet afgelopen, toen het proletariaat in Irak in dit historische strijdperk betrad.

In juli 2018 brak een nieuwe golf van de klassenstrijd uit in Irak, met 30 doden en 700 gewonden in de afgelopen 10 dagen, meer dan 50 politie- en veiligheidsagenten gewond. Daarmee kwam ook in Irak begon het proletariaat in beweging op het wereldtoneel van de klassenstrijd. In dezelfde week braken er demonstraties uit in alle steden in Centraal- en Zuid-Irak, waar tientallen betogers gewond raakten en honderden werden gearresteerd. Demonstranten hebben een gerechtsgebouw, het hoofdkwartier van de gouverneur en het hoofdkwartier van de Iraakse Hezbollah in Najaf aangevallen, waarbij zij hun kantoor in brand hebben gestoken en waardoor het luchtverkeer moest worden stilgelegd. Demonstranten in Najaf bezetten het internationale vliegveld en staken gebouwen van de gemeente in brand. De regering heeft het internet afgesneden en de sociale media geblokkeerd, en heeft in heel het land veiligheidstroepen in hoogste staat van bereidheid gebracht om de revolutionaire beweging een halt toe te roepen. Daarentegen heeft de stad Bagdad zich bij de beweging aangesloten. Tot slot heeft de beweging haar dynamiek laten zien in herhaalde pogingen om commissies in Bagdad op te richten, in een poging om de demonstraties in het hele land te coördineren.

Al deze gebeurtenissen demonstreren de opkomst en de kracht van het proletariaat, niet alleen in aantallen, maar ook zijn concentratie in grotere massa’s. Dit bewijst dat de beweging een innerlijke kracht heeft tot zelf-organiseren en zich-bewapening van het proletariaat. En terwijl demonstranten overal in Irak schreeuwden: “Hongerrevolutie”, en daarmee bevestigden wat een VN-agentschap in april 2017 naar voren bracht toen het zei dat meer dan de helft van de Iraakse gezinnen het risico loopt honger te lijden als gevolg van de oorlog tegen IS, betekenen deze gebeurtenissen in de ogen van de verschillende scholen van het burgerlijke socialisme en communisme niets anders dan conflicten tussen de islam en democratie, tussen sjiieten en soennieten, tussen Arabieren en Koerden. Ze zoeken daarom naar een nieuwe politieke doctrine, een filosofie of een wetenschap om voorwaarden te scheppen voor de beweging en daarmee voor de maatschappij zoals zij die zich voorstellen. Samen met de verschillende categorieën bourgeoisie proberen zij consequent de proletarische beweging terug te dringen en de sociale klassen met elkaar te verzoenen door de religieuze vorm van de staat om te vormen tot een echt seculiere staat, samen met de bescherming van vrijheid en vestiging van een seculiere staat in Irak en Iran en een onafhankelijke democratische staat voor Koerden, waarin de politieke macht door het volk wordt gelegitimeerd en gecontroleerd via zijn gekozen politieke partijen, en op die manier de klassenstrijd te veranderen in nationale conflicten en conflicten tussen democratie en fascisme of tussen secularisme en religie. Dit terwijl het juist de taak van de socialisten en communisten is om alles in hun geschriften te verwerpen wat het conflict tussen de sociale klassen verlicht. Deze verschillende uiterst linkse [linksburgerlijke; noot van de vertaler] scholen zien niets anders dan tegenstrijdigheden tussen de politieke staat en de burgermaatschappij [vertaling van civil society], tussen de staat en de mensenrechten van zijn burgerij, ook al bestaat zo’n maatschappij die vrij is van klassentegenstellingen alleen in de verbeelding. De sociale tegenstelling weerspiegelt het bestaan van twee tegenover elkaar staande sociale klassen: Bourgeoisie en Proletariaat. In deze tegenstelling vertegenwoordigt de bourgeoisie overal de behoudende partij en het proletariaat de partij die de bestaande maatschappij stuk slaat. De spontane beweging en de geleidelijke organisatie van het proletariaat waar ook ter wereld is dus niets anders dan een identificatie van de gelijkaardige klassenstructuur van verschillende landen die een internationale grondslag legt voor gemeenschappelijke acties van het proletariaat.

Vanuit dit standpunt stellen militanten in Koerdistan een internationale bijeenkomst in onze regio voor. Ter ere van de voortdurende vooruitgang van de proletarische beweging nodigen wij alle internationale socialisten, communisten, anarchisten uit die banden willen aangaan tussen revolutionaire individuen en groepen. Deze stap vooruit vormt een echte basis voor gemeenschappelijke internationale activiteiten en dergelijke bijeenkomsten kunnen een basis zijn voor een grote internationale conferentie in de nabije toekomst. Het doel van deze vergadering is om eerst een internationaal comité op te richten voor de uitwisseling van informatie over zaken die van belang zijn voor de proletariërs van alle landen en praktische taken te bespreken die verband houden met klassenstrijd, periodieke vergaderingen te organiseren, een gemeenschappelijke website op te zetten, financiële steun te verzamelen om specifieke taken te vervullen, enz. De bijeenkomst kan op zijn minst het isolement tussen de internationalisten doorbreken en zal een uitdrukking zijn van de gemeenschappelijke belangen van het wereldproletariaat. Het kan een centrum worden voor deze gemeenschappelijke taken en een gemeenschappelijk programma opstellen voor alle internationalistische groepen. Het zal op zijn minst een internationaal gemeenschappelijk antwoord zijn op de kapitalistische alliantie die het spook van de sociale revolutie uitbant [wil uitbannen; vertaler]. Het enige antwoord op deze kapitalistische alliantie, vooral op de uitbreiding van de oorlog, is de revolutionaire oorlog van het proletariaat. De voortdurende kapitalistische militarisering, het grootste fundamentele feit van ons tijdperk, loopt ongetwijfeld uit op de bewapening van het proletariaat. Dit verschijnsel, het verschijnsel van de proletarische bewapening, dat in Irak/Koerdistan een realiteit is geweest, ook al was het nog maar in zijn beginstadium, is gebaseerd op de hele ontwikkeling van het kapitalistische militarisme in onze tijd. Dat is de vervulling van de historisch materialistische voorwaarde van de proletarische revolutie.

Militanten in Koerdistan, Irak
24 juli 2018

| English | Français | Español | Italiano | Nederlands | Deutsch | العربية | کوردی |

Im Hinblick auf die Ausweitung des Krieges im Nahen Osten und die neuen iranisch-irakischen revolutionären Wellen

Zu einem internationalen Treffen in Kurdistan


In den letzten Jahrzehnten spaltet sich die kapitalistische Gesellschaft als Ganzes immer mehr in zwei große feindliche Armeen auf, die sich direkt gegenüberstehen: Bourgeoisie und Proletariat. Unsere Epoche, die Epoche der Vertiefung der globalen Industrie- und Handelskrise und damit des zunehmenden Klassenkampfes auf der ganzen Welt, hat bereits verschiedene Entwicklungsstufen durchlaufen, durch die das Proletariat seine erste Stufe der isolierten und sporadischen Äußerungen überschritten hat. Das Wachstum des Klassenkampfes wird mehr und mehr eine zunehmend internationale Form annehmen. Und trotz des kapitalistischen Krieges im Nahen Osten und neuer Versuche des globalen Kapitalismus, den Kreis des Krieges zu erweitern unter dem Vorwand, die iranischen Atomwaffen anzugreifen, hat sich das Proletariat im Iran der gegenwärtigen internationalen Welle des Klassenkampfes angeschlossen. Die Streiks und Demonstrationen im Iran haben sich auf über 249 Städte in allen 31 Provinzen des Landes ausgebreitet. Diese revolutionären Wellen im Iran waren noch nicht zu End, als das Proletariat im Irak diesen historischen Kampfring betrat.

Im Juli 2018, einer neuen Welle des Klassenkampfes im Irak, mit 30 Toten und 700 Verletzten in den letzten 10 Tagen, wurden mehr als 50 Polizisten und Sicherheitskräfte verletzt – auch das Proletariat im Irak begann sich auf die universelle Szene des Klassenkampfes zuzubewegen. In derselben Woche brachen Demonstrationen in allen Städten in Zentral- und Südirak aus, wo Dutzende von Demonstranten verwundet und Hunderte verhaftet wurden. Demonstranten haben ein Gerichtsgebäude, das Hauptquartier der irakischen Hisbollah in Najaf angegriffen, ihr Büro in Brand gesetzt worauf der Flugverkehr eingestellt wurde. Demonstranten in Najaf besetzten den internationalen Flughafen und setzten die Gebäude der Gemeinde in Brand. Die Regierung hat das Internet abgeschnitten und die sozialen Medien blockiert und eine landesweit die Sicherheitskräfte in hoher Alarmbereitschaft gebrach, um die revolutionäre Bewegung einzudämmen. Dagegen schloss die Stadt Bagdad sich der Bewegung an. Schließlich zeigte die Bewegung ihre Entwicklung in wiederholten Versuchen Komitees in Bagdad zu gründen in Versuch die Demonstrationen im ganzen Land zu koordinieren.

All diese Ereignisse zeugen von dem Fortschritt des Proletariats, nicht nur in der Zahl, sondern auch in der Konzentration in größeren Massen. Dies ist ein Beweis dafür, dass die Bewegung eine innere Fähigkeit zur Selbstorganisation und Selbstbewaffnung des Proletariats hat. Und indem Demonstranten überall im Irak schrien: „Hungerrevolution“ bestätigte sich, was eine UN-Agentur im April 2017 sagte, dass mehr als die Hälfte der irakischen Familien durch den ISIS-Krieg vom Hunger bedroht sind. Aber diese Ereignisse sind in den Augen der verschiedenen Schulen des bürgerlichen Sozialismus und Kommunismus nichts anderes als Konflikte zwischen Islam und Demokratie, zwischen Schiiten und Sunniten, zwischen Arabern und Kurden. Sie suchen damit nach eine neuen politischen Doktrin, eine Philosophie oder einer Wissenschaft, um Bedingungen für die Bewegung und damit für die Gesellschaft zu schaffen, wie die sie sich vorstellen. Sie streben, Hand in Hand mit den verschiedenen Kategorien von Bourgeoisie, konsequent danach, die proletarische Bewegung zurückzudrängen und die sozialen Klassen mit einander zu versöhnen, indem sie die religiöse Form des Staates in einen wirklich säkularen Staat verwandeln, zusammen mit dem Schutz der Freiheit und der Errichtung eines säkularen Staates im Irak und Iran und eines unabhängigen demokratischen Staates für das kurdische Volk, in dem die politische Macht vom Volk durch seine gewählten politischen Parteien autorisiert und kontrolliert wird, und auf diese Weise den Klassenantagonismus in nationale Konflikte und Konflikte zwischen Demokratie und Faschismus oder zwischen Säkularismus und Religion verwandeln, während die Aufgabe der Sozialisten und Kommunisten darin besteht, alles in ihre Äusserungen zu verwerfen, was den Konflikt zwischen den sozialen Klassen lindert. Diese verschiedenen Schulen der [bürgerlichen; Übersetzer] Linken sehen nichts anderes als einen Widerspruch zwischen dem politischen Staat und der Zivilgesellschaft, zwischen dem Staat und den Menschenrechten seiner Staatsbürgerschaft, auch wenn eine solche Gesellschaft, die frei von Klassenantagonismus ist, nur in der Vorstellung existiert. Der soziale Antagonismus spiegelt die Existenz zweier einander gegenüberstehenden sozialen Klassen wider: Bourgeoisie und Proletariat. In diesem Antagonismus repräsentiert die Bourgeoisie überall das konservative Lager und das Proletariat das Lager das die bürgerliche Gesellschaft zerstört. So ist die spontane Bewegung und die allmählige Organisation des Proletariats überall auf der Welt nichts anderes als die Identifikation der ähnlichen Klassenstruktur verschiedener Länder, die eine internationale Basis für das gemeinsame Handeln des Proletariats schafft.

Unter diesem Gesichtspunkt schlagen Kämpfer in Kurdistan ein internationales Treffen in unserer Region vor. Wir laden alle internationale Sozialisten, Kommunisten und Anarchisten ein, die bereit sind, eine Beziehung zwischen revolutionären Individuen und Gruppen aufzubauen. Diese Entwicklung ist eine echte Basis für gemeinsame internationale Aktivitäten und ein solches Treffen können eine Basis für eine große internationale Konferenz in naher Zukunft sein. Ziel dieses Treffens ist es, zunächst ein internationales Komitee für den Informationsaustausch über Angelegenheiten, die für die Proletarier aller Länder von Interesse sind, einzurichten und praktische Aufgaben im Zusammenhang mit dem Klassenkampf zu erörtern, regelmäßige Treffen zu organisieren, eine gemeinsame Website einzurichten, finanzielle Hilfe zur Erfüllung bestimmter Aufgaben zu sammeln, usw. Das Treffen kann zumindest die Isolation zwischen den Internationalisten durchbrechen und wird Ausdruck der gemeinsamen Interessen des Weltproletariats sein. Sie kann ein Zentrum für diese gemeinsamen Aufgaben werden und ein gemeinsames Programm für alle internationalistischen Gruppen begründen. Es wird zumindest eine internationale gemeinsame Antwort auf die kapitalistische Allianz sein, die das Gespenst der sozialen Revolution exorziert. Die einzige Antwort auf diese kapitalistische Allianz, besonders auf die Ausweitung des Krieges, ist der revolutionäre Krieg des Proletariats. Die fortgesetzte kapitalistische Militarisierung, die die größte fundamentale Tatsache unserer Epoche ist, resultiert zweifellos aus der Bewaffnung des Proletariats. Dieses Phänomen, das Phänomen der proletarischen Bewaffnung, das im Irak/Kurdistan eine Realität war, obwohl es noch am Anfang steht, basiert auf der gesamten Entwicklung des kapitalistischen Militarismus in unserer Epoche. Das ist die Erfüllung der historischen materialistischen Bedingung der proletarischen Revolution.

Seid gegrüßt,
Militante in Kurdistan, Irak
24. Juli 2018

| English | Français | Español | Italiano | Nederlands | Deutsch | العربية | کوردی |

أمام توسع الحرب في الشرق الأوسط والموجات الثورية الجديدة في كل من إيران والعراق:

نحو ملتقى أممي في كردستان


خلال العقود الاخيرة، ما فتئ المجتمع الرأسمالي، في كليته، ينقسم أكثر فأكثر إلى جيشين كبيرين متعاديين في مواجهة مباشرة: البرجوازية والبروليتاريا. نحن في عصر تعمقت فيه الازمة الصناعية والتجارية العالمية وبالتالي، فإن النضال الطبقي في العالم قد تعمق أكثر ولقد قطع سلفا مراحل مختلفة من التطور والتي من خلالها تخطت البروليتاريا المرحلة الأولى للحركات المعزولة والمتشتتة. إن تطور حرب الطبقات سيأخذ شيئا فشيئا شكلا أمميا. وعلى الرغم من الحرب الرأسمالية في الشرق الأوسط والمحاولات الجديدة للرأسمالية العالمية لتوسيع دائرة الحرب بذريعة ضرب الأسلحة النووية الإيرانية، فلقد إنضمت البروليتاريا في إيران الى الموجة الاممية الحالية من النضالات الطبقية واتسعت الإضرابات والحركات الإحتجاجية لتشمل 249 مدينة من 31 اقليم إيراني. ولم تتوقف هذه الموجات الثورية في إيران حتى دخلت البروليتاريا في العراق بدورها في هذه المصارعة التاريخية.

في جويلية 2018، اندلعت موجة جديدة من النضالات الطبقية في العراق، مخلفة 30 ضحية و700 جريح خلال الأيام العشر الأخيرة وجرح أكثر من 50 شرطي ورجل أمن.
ولقد بدأت البروليتاريا في العراق بالتحرك نحو ميدان النضال الطبقي الشامل. فخلال نفس الأسبوع، انطلقت التحركات الاحتجاجية في كافة مدن وسط وجنوب العراق حيث أصيب عشرات المحتجين واعتقل المئات منهم. ولقد هاجم المتظاهرون مبنى المحكمة، والمقر الرئيسي للحكومة، كذلك مقر حزب الله العراقي في النجف، وأحرقوا مكاتبه. واحتل المتظاهرون في النجف المطار الدولي متسببين في ايقاف الحركة الجوية واحرقوا مبنى البلدية. ومن جهتها عمدت الحكومة إلى قطع الأنترنت ووسائل التواصل الإجتماعي ووضعت قوات الأمن في حالة تأهب قصوى لإيقاف الحركة الثورية، غير أن جماهير مدينة بغداد سارعت للإنضمام إلى الحراك. وأخيرا أثبت الحراك تطوره بمحاولات متكررة لإحداث مجالس في بغداد وللتنسيق بين المتظاهرين في كامل البلاد.

كل هذه الأحداث تثبت صعود قوة البروليتاريا، ليس فقط عدديا بل في التركز في كتل أكبر. وهذا دليل على أن الحراك الحالي يملك القدرة الداخلية التي تميل الى التنظيم والتسلح الذاتي للبروليتاريا. وبينما كان المحتجون في كل العراق يصرخون “ثورة الجياع” مؤكدين ما أعلنه ممثل الأمم المتحدة ONU في أفريل 2017 أن أكثر من نصف العائلات العراقية مهددة بالجوع بسبب الحرب على داعش؛ ففي نظر مختلف المدارس الإشتراكية والشيوعية البرجوازية فإن هذه الأحداث ليست إلا صراعا بين الإسلام والديمقراطية، الشيعة والسنة، العرب والكرد. لذلك فهم يحاولون ابتداع عقيدة سياسية، أو فلسفية أو علمية لخلق شروط وهمية للحركة ثم للمجتمع الذي يتخيلونه،  ويدا بيد مع البرجوازية بمختلف أصنافها، فإنهم يجدون أنفسهم مجبرين دائما على دفع الحراك البروليتاري إلى الخلف والمصالحة بين الطبقات الإجتماعية لتحويل الدولة من شكلها الديني الى دولة علمانية حقة، تدافع عن الحريات وإنشاء دولة علمانية في العراق وإيران ودولة ديمقراطية مستقلة للشعب الكردي أين تمارس السلطة السياسية ويراقبها الشعب من خلال أحزابه السياسية المنتخبة. وبهذه الطريقة فهم يحولون الصراع الطبقي الى صراعات  قومية وبين الديمقراطية والفاشية او بين العلمانية والدين، ذلك أن مهمة هؤلاء الإشتراكيين والشيوعيين هي نبذ كل ما يمت إلى الصراع الطبقي بصلة في نظرياتهم. هذه المدارس المختلفة لليسار، لا ترى إلا التناقض بين الدولة السياسية والمجتمع المدني، بين الدولة وحقوق الانسان لمواطنيها، على الرغم من أن مثل هذا المجتمع الخالي من العداء الطبقي غير موجود إلا في الخيال. فالصراع الإجتماعي يعكس وجود طبقتين اجتماعيتين في تضاد: البرجوازية والبروليتاريا. تمثل البرجوازية من خلال هذا التضاد، الطرف المحافظ في حين تمثل البروليتاريا الطرف الهدام للمجتمع. وهكذا، فهذه الحركة التلقائية والتطور التدريجي لتنظيم البروليتاريا لنفسها في كل مكان في العالم، لا تعبر سوى عن تماثل التركيبة الطبقية في مختلف الدول وهذا ما يخلق أساسا عالميا للنضال المشترك للبروليتاريا.

من هذا المنطلق، يقترح محاربون من كردستان لقاءا عالميا في جهتنا. على شرف التقدم المستمر للحركة البروليتارية، ونحن ندعو كل الإشتراكيين، الشيوعيين والأناركيين الأمميين الذين لهم الاستعداد في تطوير علاقات مع أشخاص وجماعات ثورية. فهذا التقدم لحركة البروليتارية، هو أساس فعلي لنشاطات عالمية مشتركة. ومثل هذه الاجتماعات قد تكون أساسا لكونفرنس عالمي في المستقبل القريب. وغرض هذا الاجتماع هو أولا، إنشاء مجلس عالمي لتبادل المعلومات فيما يخص مسائل تهم البروليتاريا في كل الدول ونقاش المهام العملية المرتبطة بالنضال الطبقي، تنظيم إجتماعات دورية، إنشاء موقع الكتروني مشترك، جمع تبرعات مالية للقيام بالمهام الخاصة.. الخ. وقد يكسر هذا الإجتماع على الأقل عزلة الأمميين وسيكون تعبيرا عن المصالح المشتركة للبروليتاريا العالمية. كما يمكن لهذا اللقاء أن يحدد مركزا للمهام المشتركة وإعداد برنامج مشترك لكافة المجموعات الأممية، وسيكون على الأقل إجابة مشتركة أممية على التحالف الرأسمالي الذي يطارد شبح الثورة الإجتماعية. ولا شك أن الإجابة الوحيدة على هذا التحالف الرأسمالي، الساعي خاصة لتوسيع مجال الحرب هي الحرب الثورية البروليتارية. فاستمرار العسكرة الرأسمالية، التي هي واقعة أساسية في عصرنا، تؤدي بلا شك تسليح البروليتاريا. وهذه الظاهرة، ظاهرة تسليح البروليتاريا، والتي صارت حقيقة فعلية في العراق/ كردستان، وإن كان الأمر لا يزال في بدايته، تقوم على تطور العسكرة الرأسمالية في عصرنا. إنه اكتمال الشروط المادية والتاريخية للثورة البروليتارية.

تحية من محاربي كردستان
24 تموز، 2018

| English | Français | Español | Italiano | Nederlands | Deutsch | العربية | کوردی |

لەبەردەم فراوان بوونی جەنگەکانی خۆرهەڵات و شەپۆلە شۆڕشگێریە نوێکانی ئێران و عێراقدا:

بەرەو کۆبوونەوەیەکی ئینترناسیۆنالیستی لە کوردستان


لەم چەند دەیەی دواییدا، کۆمەڵگای سەرمایەداری بەگشتی، دابەش بووە بە دوو سوپای دوژمن بەیەک کە ڕووبەڕووی یەکتر وەستاونەتەوە: برجوازیەت و پرۆلێتاریا. ئەم چەرخەی ئێمە، چەرخی قووڵبوونەوەی قەیرانە پیشەسازی و بازرگانیەکانی جیهان و لەویشەوە زیاد بوونی ململانێی چینایەتی لە هەموو جیهاندا، بە قۆناغی جیاوازی گەشەکردندا تێپەڕی، لەو ڕێگایەشەوە پرۆلێتاریا، پلەی یەکەمی دیاردەی لێکدابڕان و دوورلەیەکی تێپەڕ کرد. ئێستاش برەوی بەردەوامی جەنگی چینایەتی، زیاترو زیاتر، فۆرمێکی ئینترناسیۆنالیستی وەردەگرێت. وە سەرباری جەنگەکانی سەرمایەداریی لە خۆرهەڵاتی ناوەڕاستدا، وە هەوڵە نوێکانی سەرمایەداریی جیهانی بۆ فراوان کردنی سنووری جەنگ بە بیانووی لێدان لە چەکە ئەتۆمیەکانی ئێران، پرۆلێتاریا لە ئێراندا، هاتە ڕیزی شەپۆلە ئینترناسیۆنالیستەکانی خەباتی چینایەتیەوە. مانگرتن و خۆپیشاندان لە ئێراندا، بە ٢٤٩ شارو شارۆچکەی ٣١ پرۆڤینسەکەی ئێراندا بڵاوەی کرد. ئەو شەپۆلە شۆڕشگێریانە کۆتاییان نەهاتبوو، پرۆلێتاریا لە عێراقدا، هاتە ناو ئەڵقەی ئەو ململانێ مێژووییەوە. لە تەموزی ٢٠١٨ دا، شەپۆلێکی نوێ لە خەباتی چینایەتی لە عێراقدا، بە ٣٠ قوربانی و ٧٠٠ بریندار، وە بە بریندار بوونی ٥٠ پۆلیس و ئاسایش لە ماوەی ئەم ١٠ ڕۆژەی ڕابووردوودا – پرۆلێتاریای لە عێراقشدا خستە جووڵە بەرەو شانۆی جیهانیی ململانێ چینایەتیەکان. لە هەمان هەفتەدا، خۆپیشاندان لە هەموو شارەکانی ناوەڕاست و خوارووی عێراقدا تەقیەوە، دەیان خۆپیشاندەر بریندار کراو سەدانیش گیران. خۆپیشاندەران هێرشیان بردە سەر بینای دادگاو بارەگای پارێزگاو بارەگای حیزبوڵا لە نەجەف و ئاگریان تێبەردا، وە ڕێگایان لە هاتووچۆی ئاسمانی گرت. خۆپیشاندەران لە نەجەف، فڕۆکەخانەی نیودەوڵەتییان داگیرکرد، ئاگریان بەردایە بینای شارەوانی. حکومەت ئینترنێتی بڕی و سۆشیال میدیای بلۆک کرد، وە بە ئامانجی وەستاندنی بزووتنەوەی شۆڕشگیری، لەسەر ئاستی نیشتمانی، بەتوندی هێزە ئەمنیەکانی خستە ئینزارەوە. بە پێچەوانەوە، شاری بەغدا چووە ڕیزی بزووتنەوەکە. دواجارش، بزووتنەوەکە گەشەی خۆی لە هەوڵە یەک لە دوای یەکەکاندا نیشاندا بۆ پێکهێنانی کۆمیتەکان لە بەغدا کە کۆششێکە بۆ ڕێکخستنی خۆپیشاندانەکان لە هەموو ووڵاتدا.
هەموو ئەم ڕووداوانە، دەلیلی گەشەی زیاتری پرۆلێتاریایە، نەک هەر لە ژمارەدا، بەڵکو لە چڕیە جەماوەریەکەشیدا. ئەمەش دەلیلی ئەوەیە بزووتنەوەکە لەناو خودی خۆیدا توانای خۆڕێکخستن و خۆچەکدار کردنی پرۆلێتاریای هەڵگرتووە. وە لەکاتێکا خۆپیشاندەران لە عێراقدا هاواریان دەکرد: “شۆڕشی برسیەکان!”، وە ئەوەیان دەسەلماند کە نوێنەرێکی نەتەوە یەکگرتووەکان لە ئەپریلی ٢٠١٧ دا ووتی، بەهۆی جەنگی داعشەوە، زیاتر لە نیوەی خێزانە عێراقیەکان لەبەردەم مەترسی برسێتیدان، کەچی لە چاوی گەلێ لە قوتابخانە کۆمۆنیستی و سۆشیالیستیەکانەوە، ئەم ڕووداوانە هیچ نین جگە لە ناکۆکی نێوان ئیسلام و دیموکراسیەت، شیعەو سوننە، کوردو عەرەب. هەر بۆیە ئەمانە، لە دوی مەزهەبێکی سیاسی نوێ، فەلسەفەیەک، زانستێک وێڵن هەتا بارودۆخی ئەو بزووتنەوەیەو لەویشەوە ئەو کۆمەڵگایەی پێ دروست بکەن کە خۆیان خەیاڵی لێدەکەنەوە. ئەوان دەست لەناودەست، لەگەڵ دەستەوتاقمی برجوازی جۆراوجۆردا، بەردەوام لە هەوڵدان بۆ پاڵنان بە بزووتنەوەی پرۆلێتاریاوە بۆ دواوەو بۆ سوڵحی نێوان چینە کۆمەڵایەتیەکان لە ڕێگای گۆڕینی فۆرمی ئاینیی دەوڵەتەوە بۆ فۆرمێکیی تەواو سیکۆلار، ئەمەش هاوشان بە پاراستنی ئازادی و دامەزراندنی دەوڵەتی سیکۆلار لە عێراق و ئێرانداو دەوڵەتێکی دیموکراسی سەربەخۆش بۆ کورد کە دەسەڵاتی سیاسی تێیدا، بەهۆی حیزبە هەڵبژێردراوەکانیەوە، لە خەڵکەوە کۆنترۆڵ دەکرێت، وە بەو ڕێگایە دوژمنایەتی چینەکان بگۆڕن بە ناکۆکی نەتەوەکان و ناکۆکی نێوان دیموکراسیەت و فاشیزم یان نێوان سیکۆلاریزم و ئاین، ئەمە لەکاتێکا ئەرکی سۆشیالیستەکان و کۆمۆنیستەکان، سڕینەوەی هەر شتێکە لە ئەدەبەکەیاندا کە ناکۆکی نێوان چینە کۆمەڵایەتیەکان کەم دەکاتەوە. ئەم قوتابخانە جیاوازانەی چەپەکان هیچ نابینن دژایەتی نێوان دەوڵەتی سیاسی و کۆمەڵگای مەدەنی نەبێت، دژایەتی نێوان دەوڵەت و مافی مرۆڤ بۆ هاونیشتمانیەکانی دەوڵەت، ئەمە ئەگەرچی کۆمەڵگایەکی لەوچەشنەی خاڵی بێت لە ناکۆکی چینایەتی، تەنها لە خەیاڵدا بوونی هەیە. دوژمنایەتیە کۆمەڵایەتیەکان، بوونی دوژمنایەتی دوو چینی کۆمەڵایەتی عەکس دەکەنەوە: برجوازیەت و پرۆلێتاریا. لەم دوژمنایەتیەدا، برجوازیەت نوێنەری خۆپارێزەکانە لە هەموو شوێنێک، پرۆلێتاریاش نوێنەرە ڕوخێنەرەکەی کۆمەڵگایە. هەر بەوجۆرە، بزووتنەوەی خۆبەخۆ، وە ڕێکخستنی پلە بە پلەی پرۆلێتاریا لە هەر شوێنێکی جیهاندا، هیچ نیە پێکهاتەیەکی چینایەتی هاوشێوە نەبێت لە ووڵاتە جیاوازەکاندا کە بنکەیەکی ئینترناسیۆنالیستی بۆ چالاکیە هاوبەشەکانی پرۆلێتاریا پێکدەهێنێت. لەم تێڕوانینەوە، جەنگاوەران لە کوردستان، پێشنیاری کۆبوونەوەیەکی ئینترناسیۆنالیستی دەکەن لە ناوچەکەی ئێمە. ئێمە بۆ بەرز ڕاگرتنی گەشەی بەردەوامی بزووتنەوەی پرۆلێتاریا، هەموو ئەو سۆشیالیست و کۆمۆنیست و ئەنارکیستە ئینترناسیۆنالیستانە بانگهێش دەکەین کە دەیانەوێت برەو بە پەیوەندیی نێوان تاک و گروپە شۆڕشگێریەکان بدەن. ئەم گەشەسەندنە، بنکەیەکی ڕیالیستانەی چالاکیە ئینترناسیۆنالیستیە هاوبەشەکانە، وە ئەم جۆرە کۆبوونەوانە دەبنە بنکەی کۆنفرانسێکی ئینترناسیۆنالیستی گەورە لە ئایندەیەکی نزیکدا. مەبەست لەم کۆبوونەوەیە ئەوەیە بەر لە هەرچی کۆمیتەیەکی ئینترناسیۆنالیستی دابمەزرێنرێت بۆ گۆڕینەوەی زانیاری دەربارەی ئەو بابەتانەی بایەخێکی پرۆلێتاریی هەیە لە هەموو ووڵاتاندا، وە ڕاوێژی ئەو ئەرکە پراکتیکیانە بکەن کە پەیوەندی بە پرۆلێتاریاوەیە، کۆبوونەوەی ناوبەناو ڕیک بخەن، سایتێکی هاوبەشیان هەبیت، کۆمەکی دارایی هاوبەشیان هەبیت بۆ ئەنجامدانی ئەرکە دیاریکراوەکان، تاد. ئەو کۆبوونەوەیە لای کەم دەتوانێت ئەو پەڕگیریە بشکێنێت لە نێوان ئینترناسیۆنالیستەکاندایەو ببێتە دەربڕی بەرژەوەندیی هاوبەشی پرۆلێتاریای جیهان. دەتوانێت ناوەندێک بدۆزێتەوە بۆ ئەرکە هاوبەشەکان و پرۆگرامێکی هاوبەش ئامادە بکات بۆ هەموو گروپە ئینترناسیۆنالیستەکان. ئەو کۆبوونەوەیە لای کەم دەبێتە وەڵامێکی هاوبەشی ئینترناسیۆنالیستەکان بۆ ئەو هاوپەیمانێتیە پیرۆزە سەرمایەداریەی لە پێناوی ڕاوودوونانی تارمایی شۆڕشی کۆمەڵایەتیدایە. تەنها وەڵام بەو هاوپەیمانێتیە کاپیتالیستیە، بەتایبەت لە پێناوی فراوان کردنی جەنگدا، جەنگی شۆڕشگێری پۆرلێتاریایە. بەردەوام بوونی میلیتاریزە کردنی سەرمایەداریی کە گەورەترین فاکتەی سەرەکی ئەم چەرخەی ئێمەیە، بەبێ گومان، بە خۆچەکدار کردنی پرۆلێتاریا کۆتایی دێت. ئەم دیاردەیە، دیاردەی خۆچەکدار کردنی پرۆلێتاریا، کە لە عێراقدا/کوردستان، بۆتە حەقیقەتێک، ئەگەرچی هێشتا لە سەرەتایدایە، بناغەی خۆی لە هەموو گەشەسەندنەکانی میلیتاریزمی سەرمایەداریی ئەم چەرخەوە دەهێنێت. هەر ئەوەش مەرجی ماتریالیستیی مێژوویی شۆڕشی پرۆلێتاریا پڕدەکاتەوە.

سڵاوی جەنگاوەران لە کوردستانەوە، عێراق
٢٤ ی تەموز، ٢٠١٨

This entry was posted in Blog - english, Blog - french, Blog - other languages, Class struggle in the world, Dans le Monde Une Classe En Lutte, Deutsch, English, Español, Français, Internationalism, Internationalisme, Italiano, Maghreb - Machrek, Maghreb - Mashrek, Nederlands, Other languages, العربية, کوردی and tagged , , . Bookmark the permalink.

Comments are closed.