TŘÍDNÍ VÁLKA # CLASS WAR # GUERRE DE CLASSE

Εκτυπώσιμη έκδοση

Ο καθένας, οτιδήποτε κι αν λέει, οτιδήποτε κι αν κάνει, παίρνει μέρος στην πάλη των τάξεων… Με ενεργητικό ή παθητικό τρόπο… Αναπτύσσοντας κι εμβαθαίνοντάς την ή ακόμα αρνούμενος ότι αυτή υπάρχει.. Ως υποκείμενο της ίδιας της ύπαρξής του είτε ως αντικείμενο της επιβίωσής του κάτω απ’ τη δικτατορία της αξίας… Με το μέρος του προλεταριάτου ή με της μπουρζουαζίας… Ως ανθρώπινο ον είτε ως χρήσιμος ηλίθιος του κεφαλαίου… “Η ιστορία όλων των κοινωνιών μέχρι σήμερα είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων” (Καρλ Μαρξ)

Σ’ αυτό το σύντομο κείμενο πάνω στους τρέχοντες αγώνες στην Αίγυπτο, θέλουμε να δώσουμε έμφαση στη σημαντική κατάφαση της ιστορικής πάλης της τάξης μας ενάντια στην τυραννία της αξίας, ενάντια στην εκμετάλλευση. Ο στόχος μας προφανώς δεν είναι μια ανάλυση των γεγονότων αυτών προκειμένου απλώς να τα κατανοήσουμε, αλλά ο μετασχηματισμός τους, η διακοπή της ιστορικής καθημερινής φύσης της προλεταριακής ζωής στην αθλιότητα που μας περιβάλλει, προκειμένου να ξεριζώσουμε αποτελεσματικά την κοινωνική σχέση του κεφαλαίου από προσώπου γης. Δεν επιθυμούμε να ξοδέψουμε τον χρόνο μας περιγράφοντας γεμίζοντας σελίδες με τη φρίκη αυτής της κοινωνίας θανάτου και πόνου. Δεν έχουμε καμμία διάθεση να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας μέσα από μια παθητική κι ακαδημαϊκή οπτική. Δεν μας ενδιαφέρει μια βιολογική περιγραφή του κεφαλαίου, και δεν έχουμε καμμία πρόθεση να το περιγράψουμε με έναν υποτιθέμενο αντικειμενικό τρόπο. Αντιθέτως ο στόχος μας είναι να λάβουμε άμεσα μέρος στην ολοκληρωτική καταστροφή του και να δράσουμε μέσα στην κίνηση της νεκρολογίας του… Κι αυτό σημαίνει να βρισκόμαστε σταθερά στην καρδιά των γεγονότων που εξελίσσονται μπροστά στα μάτια μας, να έχουμε μια αποφασιστική συμμετοχή σ’ αυτά ως ενεργός κι αποφασιστική δύναμη…

Εδώ και πάνω από δυο χρόνια, ένα σημαντικό κύμα αγώνων κατέκλυσε το Μαγκρέμπ και το Μασρέκ (την αραβική Β. Αφρική και Μέση Ανατολή). Η μία μετά την άλλη, χώρες όπως η Τυνησία, η Αίγυπτος, το Μπαχρέιν, η Υεμένη, η Λιβύη και η Συρία… τυλίχθηκαν στις φλόγες της εξέγερσης… Ορισμένοι “δικτάτορες” έπεσαν, ενώ άλλοι κρατιούνται απ’ τα απομεινάρια της εξουσίας τους, η καταστολή γιγαντώθηκε παντού, καθώς το προλεταριάτο είναι αποφασισμένο να μη θυσιαστεί στον βωμό της αξίας χωρίς τουλάχιστον να πουλήσει ακριβά το τομάρι του. Αγώνες ενάντια στην πείνα, ενάντια στη φτώχεια, ενάντια στην αύξηση των τιμών των “βασικών” διατροφικών προϊόντων, ενάντια στην ανεργία, ενάντια στην ατιμωρησία των βασανιστών, ενάντια στην αλαζονεία των αφεντών που οχυρώνονται στα ολοένα και λιγότερο προσβάσιμα φρούριά τους..

Κι όταν οι “δικτάτορες” εκδιώκονται υπό την πίεση “του δρόμου” (δημοσιογραφικός ευφημισμός που υποκαθιστά χαλαρά το αυθεντικό υποκείμενο των κινημάτων αυτών: δηλαδή το αγωνιζόμενο προλεταριάτο!), ή ακόμα καλύτερα, όταν η παγκόσμια αστική τάξη και οι κεντρικοί σχηματισμοί της αφαιρούν τον έναν ή τον άλλον τοπικό διευθυντή τους που δεν είναι πια ικανός να ελέγξει την κατάσταση, τότε “νέα πρόσωπα” εμφανίζονται, πιο αξιόπιστοι “εναλλακτικοί” πολιτικοί αναλαμβάνουν να αποκαταστήσουν την κοινωνική ειρήνη και την επιχειρηματική τάξη και νομιμότητα. Όμως πολύ σύντομα, ο αγώνας ξαναβρίσκει τη δυναμική του όπως βλέπουμε εδώ και δυο χρόνια…

Continue reading ‘Αίγυπτος: Τίποτα δεν άλλαξε, όλα τώρα αρχίζουν…’ »

المذبحة الدمویة في سوریا و الفعل المباشر

قد کان في مدینة الحمص في سوريا في یوم الثاني من الشباط عام 1982، قبل ثلاثین عاما عندما بدا البروليتاریا بالتسلح ضد الحکومة و ضد البؤس و القمع ، فاشتبکوا 150 ضابطا عسکریآ للجیش في القتال و سیطروا علی المدينة ، دمروا مراکزا للقمع و اعدموا اکثر من 300 مرتزقة للنظام. ولکن ارسلت في الوقت نفسها الدفعة الاولی من المظلات الجوية لاخفاق التمرد. باشرت الدولة في اخذ الانتقام حيث حاصرت المدينة و قصفها بشکل همجي بالمدافع الثقيلة طوال 27 یوما ؛ حتی استخدم الغاز السیانید. ذلک الهجوم الحاسم تذکرنا ” بالهجوم الدموي ” ايام کومونة الباریس ولا سيما الاندفاع الاءخير للمقاومة البروليتارية التي کانت شبيهة بتيرور الدولة: شابات “فداءیات” تنفجرن قنبلاتهن وسط الدبابات و العساکرالذين يفتشون المقاطعة من بیت الی بیت. کان القمع همجيا و حوضا دمويا بعینه‌: و قد قدر عدد القتلی بحوالي 25000 الی 50000 شخصا. و لا تزيدنا الاعلام بالمعلومات عن تلک الاحداث، او ليست بوفرة، خصوصا و قد قدمت مسبقا الاطروحة المصنعة عن رواية الاسلام في کل مکان کي يتمکنوا من ستر الطبيعة الاجتماعية للنضالات، کما الحال دائما حيال نضالات طبقتنا.

لم تکن تلک الانتفاضة صاعقة من السماء : اضرابات، مضاهرات، تخريبات، اخلالات بالامن، تمردات، هجومات بالقصف، اعدامات اضبطة الجيش و شخصيات مهمة للغاية للنظام البعثي، تمردات داخل السجون، مذابح متعددة، فمنذ اشهر و اعوام تشهد سوريا مصادمات موءثرة تتلهب. فضلا عن ذلک يقع البلد في وسط المنطقة التي هي‌تحت وطاة مشاکل عديدة. فکان مشاکل طبقتنا مختلطة مع مشاکل بين الفئات البرجوازية المتعددة. فلنتذکر حرب لبنان في 1982، کما فلنتذکر القمع الدموي في مخيم لللاجئين “الفلسطينيين” عندما ذبح البروليتاريا، مرة من قبل الجيش الاسرائيلي، و مرة من قبل الميليشيات المتعددة، اذا لم يتم من قبل بوليس منظمة التحرير الفلسطينية و” محريرهم القوميين” مباشرة؛ فلنتذکر “الثورة الايرانية” من 1977 الی 1979 و کيفية تحويلها الی الحرب بين البرجوازية، اي بين العراق و الايران و التي تسببت في قتل حوالي مليون ضحايا خلال ثماني سنوات؛ فلنتذکر ايضا النضال ضد الحرب المذکور؛ کالتخريبات، کالانهزامية الثورية، کالافواج الجيشية من جانب الدولتين المقاتلتين الذين فروا من مخيميهم الخاصة و توحدوا کي يوجهوا فعالياتهم ضد برجوازيتهم هم، ضد الدولتين؛ فلنتذکر الموجة النضالية البروليتارية التي اندفعت بقوة عبر المصر في 1977؛ فلنتذکر…

Continue reading ‘نحية للبروليتاریين المناضلین في السوریا، المصر ، التونس، …. وفي کل مکان في العالم’ »

Seit Wochen und Monaten erschüttert eine starke Bewegung die so genannte arabische Welt, die nichts anderes ist als ein Teil der ganzen Welt des Kapitals. Länder wie Tunesien, Ägypten, Jemen, Bahrain, Libyen, Syrien, usw. Städte wie Tunis, Gafsa, Sfax, Kasserine, Kairo, Alexandrien, Sues, Sanaa, Aden, Tripolis, Bengasi, Misrata, Tobruk, Damaskus, Dara, Latakia, Homs, usw. stehen in Brand und brennen von unserer sozialen Wut. Proteste und Demos, Konfrontationen mit der Polizei und Sondereinheiten, massive und gewalttätige Streiks, Plünderungen, Brandstiftungen von Banken und Staatsinstitutionen, Solidaritätsaktionen und Unruhe, Komitees- und Shoraseinsetzung… alles das und viele andere Dinge sind Ausdrücke der proletarischen Bewegung, die sich durch diese Regionen entwickelt hat. Das ist unsere Klassenperspektive, die aus diesen „Volksaufständen“ auftaucht: Organisation von Strukturen, um Nahrung und ärztliche Hilfe außerhalb und gegen die Austauschverhältnisse wie in Misrata z. B. auszugeben; Zerstörung des Stabsquartiers von der offiziellen ägyptischen Gewerkschaft durch Arbeiter; Ausbrüche von Demos des revolutionären Defätismus in Saudi-Arabien gegen ihre eigenen Truppen, die geschickt werden, um den Aufruhr in Bahrain niederzuschlagen. Continue reading ‘Klassenkampf in dem Maghreb und dem Maschrek¹… Klassenkampf in der ganzen Welt…’ »

Blutbäder in Syrien… und direkte proletarische Aktion…

Vor dreißig Jahren, den 2. Februar in der Stadt Hama in Syrien beantwortet die Bevölkerung die Rufe zum Aufstand gegen die zur Stelle Macht, gegen das Elend und die Repression. Die Aufständischen, denen 150 Offiziere sich angeschlossen haben, haben die Stadt erobert, die Repressionszentren zerstört, mehr als 300 Söldner des zur Stelle Regims und auch eine erste Fallschirmjägereinheit hingerichtet, die geschickt wurde, um den Aufstand niederzuschlagen. Der Staat erwidert mit der Belagerung und dem schweren Artilleriebombardement der Stadt während 27 Tage. Zyanidgas wird selbst gebraucht. Der Endangriff erinnert uns an jene der “pariserische blutige Woche”, in der die allerletzten proletarischen Widerstandsausbrüche mit dem Staatsterror auf gleicher Höhe sind: junge selbstmörderischen Frauen explodieren inmitten der Panzer und Soldaten, die die Häuser durchkämmen. Die Repression ist grauenhaft, ein wirkliches Blutbad: man schätzt die Anzahl der Opfer zwischen 25.000 und 50.000. Diese Ereignisse werden nicht oder wenig in der Presse übertragen und rufen keine Entrüstung im Ausland hervor, umso mehr als die islamistische These der Verschwörung überall vorgebracht wird, um das soziale Wesen dieser Kämpfe, wie all dieser Kämpfe unserer Klasse, besser zu verdecken.

Dieser Aufstand ist nicht in einem blauen Himmel aufgetaucht: Streiks, Demos, Sabotagen, Aufrühre, Bombenanschläge, Hinrichtungen von Offizieren und Führungskräften des Baasregimes, Meutereien in Gefängnissen, verschiedene Blutbäder. Seit Monaten, seit Jahren brennt Syrien vor wichtigen Konfrontationen. Außerdem findet sich das Land inmitten einer Region, die mit Feuer und Schwert verwüstet wird, wo die Kämpfe unserer Klasse sich mit Konflikten zwischen verschiedenen bürgerlichen Fraktionen verbindet: erinnern wir uns an den Krieg in Libanon 1982 und an die blutige Repression in den „palästinensischen“ Flüchtlingslagern, in den die Proletarier mal von der israelischen Armee mal von verschiedenen Milizen massakriert werden, wenn nicht von den Bullen der PLO und „der nationalen Befreiung“; erinnern wir uns an die „iranische Revolution“ 1977-79 und ihre Umwandlung in einen interbürgerlichen Krieg zwischen Iran und Irak, der etwa eine Million von Toten während 8 Jahren verursachen wird; erinnern wir uns auch an die Kämpfe gegen diesen Krieg, an die Sabotagen, an den revolutionären Defätismus, an Regimente von beiden Krieg führenden Staaten, die ihr eigenes Lager desertieren, um sich zu einigen und Aktionen gegen ihr eigene Bourgeoisie, gegen beide Staaten zu führen; erinnern wir uns an die proletarische Kampfwelle, die 1977 auf Ägypten strömt; erinnern wir uns… Continue reading ‘Heil den kämpfenden Proletariern in Syrien, Ägypten, Tunesien… und überall auf der Welt!’ »

Masacres en Siria y acción directa

Ocurrió hace treinta años, en la ciudad de Hama, en Siria… El 2 de febrero de 1982, la población respondió a los llamados a la insurrección contra los que detentaban el poder, contra la miseria y la represión. Los insurrectos, a los que se unieron 150 oficiales del ejército, se apoderaron del control de la ciudad, destruyeron los centros de represión, ejecutaron a más de 300 mercenarios del régimen, como a una primera unidad de paracaidistas que enviaron para sofocar la revuelta. El Estado replicó asediando y bombardeando, con artillería pesada, la ciudad durante 27 días; también usaron gas cianuro.

El asalto final se produjo en lo que nos recuerda la «semana sangrienta» parisina, donde los últimos estallidos de resistencia proletaria están a la altura del terror estatal.

Durante ese asalto final, chicas «kamikaces» atacan carros blindados y soldados que rastrean los barrios casa a casa. La represión es terrible; el baño de sangre total: se estiman entre 25.000 y 50.000 el número de víctimas. Estos hechos son poco o nada resaltados en la prensa y no levantan ninguna indignación fuera de Siria, sobre todo porque la tesis del complot islamista se utiliza para ocultar la naturaleza social de las luchas, como todas las de nuestra clase.

Este levantamiento no llovió del cielo: huelgas, manifestaciones, sabotajes, disturbios, atentados con bombas, ejecuciones de oficiales del ejército y de cuadros dirigentes del régimen baasista, motines en las cárceles, incontables masacres, desde hace meses, años, se suceden importantes enfrentamientos en Siria.

Cada vez más, el país se sitúa en el centro de una región a fuego y sangre, donde las luchas de nuestra clase se mezclan con los conflictos entre las diversas fracciones burguesas: recordemos la guerra del Líbano, en 1982, así como de la sangrienta represión en los campos de refugiados «palestinos» donde los proletarios son masacrados tanto por el ejército israelí como por las diversas milicias, si no es directamente por los milicos de la OLP y de la «liberación nacional»; recordemos la «revolución iraní» de 1977 a 1979, y su transformación en una guerra interburguesa entre Irán e Irak, que provocó un millón de muertos en ocho años; recordemos asimismo las luchas contra esa guerra, los sabotajes, el derrotismo revolucionario, los regimientos armados de los ejércitos de los dos países beligerantes que desertan de sus respectivos bandos para unirse y tomar medidas contra sus propia burguesía, contra los dos Estados; recordemos la ola de luchas proletarias que barrió Egipto en 1977; recordemos… Continue reading ‘Saludos a los proletarios en lucha en Siria, Egipto, Túnez… y en todo el mundo’ »

Μπααθικό λουτρό αίματος στη Συρία… και προλεταριακή άμεση δράση

Ήταν τριάντα χρόνια πριν, στην πόλη της Χάμα στη Συρία… Στις 2 Φεβρουαρίου 1982, ο πληθυσμός ανταποκρίθηκε στα καλέσματα για εξέγερση ενάντια στην κυβέρνηση, τη φτώχεια και την καταστολή. 150 αξιωματικοί του στρατού ενώθηκαν με τους εξεγερμένους και πήραν τον έλεγχο της πόλης. Κατέστρεψαν κέντρα κράτησης, εκτέλεσαν πάνω από 300 μισθοφόρους του καθεστώτος, καθώς και την πρώτη μονάδα αλεξιπτωτιστών που στάλθηκε προκειμένου να καταστείλει την εξέγερση. Το κράτος απάντησε με την πολιορκία της πόλης
και τον βομβαρδισμό της από βαρύ πυροβολικό επί 27 ημέρες. Έκανε χρήση ακόμα και αερίων υδροκυανίου. Η τελική επίθεση μας θυμίζει την “ματωμένη βδομάδα” της Κομμούνας του Παρισιού, όταν οι τελευταίες αναλαμπές προλεταριακής αντίστασης ήταν ίσες προς τον κρατικό τρόμο: νέες γυναίκες “καμικάζι” πυροδοτούν τις βόμβες τους μεταξύ τανκς και στρατιωτικών ομάδων εφόδου σε σπίτια. Η καταστολή είναι τρομακτική, πραγματικό λουτρό αίματος: μεταξύ 25.000 και 50.000 υπολογίζονται οι νεκροί. Τα ΜΜΕ δεν αναφέρονται και πολύ στα σχετικά μ’ αυτό, ή και καθόλου, ώστε να μη σηκώσουν αγανάκτιση διεθνώς, ιδιαίτερα μετά το πλασάρισμα του σεναρίου περί ισλαμιστικής συνωμοσίας ώστε να αποσιωπηθεί καλύτερα η κοινωνική φύση αυτών των αγώνων, όπως και κάθε αγώνα της τάξης μας.

Αυτή η εξέγερση δεν ήρθε απ’ το πουθενά: απεργίες, διαδηλώσεις, σαμποτάζ, ταραχές, βομβιστικές επιθέσεις, εκτελέσεις αξιωματικών του στρατού και VIPs του μπααθικού καθεστώτος, εξεγέρσεις κρατουμένων, διάφορες σφαγές, ήταν εδώ και πολλούς μήνες και χρόνια ακόμη που σημαντικές ταξικές συγκρούσεις τύλιγαν με τις φλόγες τους τη Συρία. Επιπλέον, η χώρα βρίσκεται σε μια περιοχή που συμπλέκονται πολλά προβλήματα -οι αγώνες της τάξης μας αναμειγνύονται με τις συγκρούσεις μεταξύ των διαφόρων αστικών φραξιών: Ας θυμηθούμε τον πόλεμο του Λιβάνου στα 1982, καθώς και την αιματηρή καταστολή στους “Παλαιστινιακούς” καταυλισμούς προσφύγων όπου οι προλετάριοι σφαγιάζονταν την μία απ’ τον ισραηλινό στρατό, την άλλη από διάφορες πολιτοφυλακές, αν όχι άμεσα απ’ τους “εθνικοαπελευθερωτικούς” μπάτσους της PLO. Ας θυμηθούμε την “ιρανική επανάσταση” απ’ το 1977 ως το 1979 και την μεταμόρφωσή της σε έναν αστικό πόλεμο μεταξύ Ιράν και Ιράκ που θα οδηγήσει σε τουλάχιστον ένα εκατομμύριο νεκρούς μέσα σε 8 χρόνια. Ας θυμηθούμε επίσης τους αγώνες ενάντια σ’ αυτόν τον πόλεμο, τα σαμποτάζ, τον επαναστατικό ντεφαιτισμό, τους κληρωτούς στρατιώτες καί των δυο εμπόλεμων χωρών που λιποτάκτησαν απ’ τα στρατόπεδά τους κι ενώθηκαν αναλαμβάνοντας δράσεις ενάντια στην αστική τάξη καί στα δυο κράτη. Ας θυμηθούμε το κύμα προλεταριακών αγώνων που σάρωσε την Αίγυπτο το 1977. Ας θυμηθούμε μια στιγμή… Continue reading ‘Χαιρετισμός στους αγωνιζόμενους προλεταρίους στη Συρία, την Αίγυπτο, την Τυνησία… και όλον τον κόσμο!’ »

Sono mesi e settimane che un forte movimento sta attraversando il cosiddetto “Mondo Arabo”, il quale non è altro che una parte dell’intero mondo capitalistico. Paesi come la Tunisia, l’Egitto, lo Yemen, il Bahrain, la Libia, la Siria ed altri, e città come Tunisi, Gafsa, Sfax, Kasserine, Cairo, Alessandria, Suez, San’a', Aden, Tripoli, Bengasi, Misrata, Tobruch, Damasco, Der’a, Latakia, Homs ed altre sono investite da una incandescente rabbia sociale. Proteste e manifestazioni, scontri con la polizia ed unità speciali, scioperi violenti e di massa, espropri, incendi di banche e di palazzi del potere statale, azioni di solidarietà e di mobilitazione, fiorire di comitati e di “shoras”… tutto questo ed altro non sono altro che l’espressione di un movimento proletario che si è diffuso il tutta la regione. E’ la nostra prospettiva di classe quella che emerge da queste “rivolte popolari”, in cui si organizzano strutture per la distribuzione del cibo e per l’assistenza medica fuori e contro relazioni di scambio come a Misrata, che emerge pure dalla distruzione delle sedi del sindacato di stato egiziano da parte dei lavoratori, come pure dalle manifestazioni rivoluzionarie di opposizione in Arabia Saudita contro le truppe del paese inviate a reprimere le rivolta in Bahrain. Continue reading ‘Lotta di classe nel Maghreb e nel Mashrek¹… Lotta di classe nel tutto il mondo’ »

«Μέσα σε μία νύχτα η «πραγματικότητα» και η «κανονικότητα» πέθανε…

Στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 στην Ελλάδα, τα γουρούνια δολοφονούν εν ψυχρώ τον 15χρονο Αλέξη Γρηγορόπουλο. Αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και η προλεταριακή οργή, η οποία εκφραζόταν με απεργίες και βίαιες διαδηλώσεις ενάντια στις επιθέσεις του Κεφαλαίου στις συνθήκες διαβίωσης, ξέσπασε.

Ξαφνικά, μια εξέγερση ξέσπασε και έπειτα από αρκετές δεκαετίες το φάντασμα της προλεταριακής εξέγερσης και της ανοιχτής ταξικής σύγκρουσης επέστρεψε στην Ευρώπη. Φοιτητές αλλά και πολλοί μαθητές ξεχύθηκαν αυθόρμητα στους δρόμους των ελληνικών πόλεων, με σκοπό να επιτεθούν στα αστυνομικά τμήματα και στους μπάτσους με πέτρες και μολότοφ.

Οι φοιτητές και οι μαθητές πλαισιώθηκαν γρήγορα από προλετάριους μετανάστες κάθε ηλικίας, από νεολαίους έλληνες επισφαλώς εργαζόμενους, αλλά επίσης και από πολλούς εργάτες μεγαλύτερης ηλικίας. Ακόμα και πολλοί άνεργοι και άνθρωποι που ζουν στο περιθώριο της ταξικής κοινωνίας έλαβαν μέρος, Ρομά, παράνομοι πρόσφυγες, τοξικομανείς… Χούλιγκαν του ποδοσφαίρου παρέκαμψαν τις μεταξύ τους διαμάχες και συμμετείχαν στον αγώνα ενάντια στον πραγματικό εχθρό – τις κρατικές δυνάμεις καταστολής.

Άμεσα, έγινε ξεκάθαρο στον καθένα ότι οι μπάτσοι δεν είναι τίποτα περισσότερο από μισθοφόροι της κρατικής τρομοκρατίας. Έγινε ολοφάνερο ότι υπηρετούν την ομαλή λειτουργία του συστήματος της ατομικής ιδιοκτησίας κάποιων και της μισθωτής εκμετάλλευσης κάποιων άλλων και ότι προστατεύουν το νόμο και την τάξη του αστικού συστήματος. Οι «ευσυνείδητοι πολίτες» και η πίστη στη Δημοκρατία εξαφανίστηκαν ανάμεσα στα σύννεφα του καπνού και των δακρυγόνων και ανάμεσα στα ραπίσματα των αστυνομικών γκλομπ.

«Καταστρέφουμε το παρών, επειδή ερχόμαστε από το μέλλον!»

Δεν ήταν μόνο οι οδομαχίες με τους μπάτσους και η πυρπόληση αστυνομικών τμημάτων. Οι εξεγερμένοι συνέτριψαν και έκαψαν το χαμογελαστό πρόσωπο του κόσμου του κεφαλαίου – τον καταναλωτικό παράδεισο των καταστημάτων, των σούπερ μάρκετ, των εκθέσεων αυτοκινήτων και των τραπεζών που σου δανείζουν χρήματα για κάποια από τα πολυτελή προϊόντα. Ο κόσμος των παθητικών καταναλωτών και των θεατών του Θεάματος τυλιγόταν στις φλόγες. Και υπήρχαν προλετάριοι που λεηλατούσαν οι οποίοι ξεπρόβαλλαν μέσα από τη φωτιά, επιβάλλοντας έμπρακτα τη δικτατορία των ανθρώπινων αναγκών πάνω στο κεφάλαιο και τις εμπορευματικές του σχέσεις.

Τα ταξικά μας αδέρφια και αδερφές επανέκτησαν αυτό που είμαστε, ως η τάξη που καταναγκάζεται να παράγει στη δουλειά, με σκοπό να υποχρεωθεί να ξαναγοράσει πληρώνοντας με τα χρήματα του μισθού. Επανοικειοποιήθηκαν, επίσης, το χώρο και το χρόνο, που διαιρείται και περιορίζεται ανάλογα με τις ανάγκες του κεφαλαίου – ουρές αυτοκινήτων και αγχωμένα πλήθη αποξενωμένων ζόμπι που τρέχουν στη δουλειά, στο σχολείο, στο μαγαζί…εξαφανίστηκαν από τους δρόμους που αναδημιουργήθηκαν από την προλεταριακή βία και αντικαταστάθηκαν από μια κοινότητα της μαχόμενης τάξης.

Η αυτό-οργάνωση του αγώνα των εξεγερμένων αναπτυσσόταν αυθόρμητα. Δεκάδες πανεπιστήμια και λύκεια καταλαμβανόταν όχι μόνο από φοιτητές, αλλά και από κάθε είδους προλετάριους, διασπασμένων από το κεφάλαιο, και μεταμορφώθηκαν σε κέντρα αντίστασης, σε τόπους συγκρούσεων, συζητήσεων, έρωτα και ταξικού μίσους.

Το ίδιο συνέβη στο δημαρχείο, σε μια εργατική περιοχής της Αθήνας, τον Άγιο Δημήτριο, που επίσης καταλήφθηκε από τους κατοίκους. Μετά από πολύ καιρό η τάξη μας ξεκινούσε να μιλάει και να διαμορφώνει το πρόγραμμά της από μόνη της

Όταν εξεγερμένοι εργάτες κατέλαβαν τα κτίρια των συνδικάτων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, άσκησαν κριτική σε αυτούς τους διαμεσολαβητές της πώλησης της εργατικής μας δύναμης στα αφεντικά μας. Κατέδειξαν ότι τα συνδικάτα είναι όργανα του κράτους και ο σκοπός τους είναι να αποδιοργανώνουν και να καταστέλλουν τον ταξικό αγώνα και ότι ο μόνος δρόμος είναι η αυτό-οργάνωση του αγώνα στους χώρους δουλειάς. Σε όλες αυτές τις πτυχές του ταξικού κινήματος και τον αυτόνομο αγώνα του προλεταριάτου ενάντια στους αστούς – οι ιδεολογίες του, οι οργανώσεις και ο τρόπος ζωής άρχισαν να γεννιούνται.

«Σταματήστε να παρακολουθείτε τηλεόραση! Βγείτε όλοι στους δρόμους!»

Αν και η προλεταριακή εξέγερση διαπερνούσε πολλούς τομείς, στους οποίους μας διαχωρίζει το κεφάλαιο, μόνο μια μειοψηφία της τάξης μας έπαιρνε ενεργά μέρος σε αυτή. Ενώ υπήρχαν φλεγόμενα οδοφράγματα στους δρόμους, καταστήματα λεηλατούνταν και γινόταν επιθέσεις ενάντια στους μπάτσους, η πλειοψηφία έμεινε στο σπίτι καθήμενη στις πολυθρόνες μπροστά στην τηλεόρασή της ακούγοντας τις αερολογίες των πολιτικών και των δημοσιογράφων.

Παρά την επίμονη προσπάθεια οι εξεγερμένοι δεν κατάφεραν να διασπάσουν την παθητικότητα των ταξικών τους αδερφών – ούτε στην Ελλάδα, ούτε στην υπόλοιπη Ευρώπη και τις περισσότερες χώρες του κόσμου. Συνεπώς δεν υπήρξε μια γενική παράλυση της καπιταλιστικής οικονομίας, που σημαίνει ότι δεν υπήρξε ούτε επίθεση ενάντια στη μισθωτή εργασία και της παραγωγής για το κέρδος. Το κίνημα σταμάτησε στις μερικές επιθέσεις ενάντια στο κράτος και στην ανολοκλήρωτη υπονόμευση των καπιταλιστικών σχέσεων. Το Δεκέμβρη, η ολοκληρωτική καταστροφή όλων των κρατικών δομών, που να στοχεύει στη διάλυση της δύναμης των αστών και η επιβολή της κοινωνικής δικτατορίας του προλεταριάτου, που θα ενδυνάμωνε και θα επέτρεπε τη μετατροπή των κοινωνικών σχέσεων σε κομμουνιστικές, δεν είχε μπει σε χρονική προτεραιότητα ακόμα. Ο επαναστατικός ξεσηκωμός αναβάλλεται για την ώρα.

“Merry crisis and a happy new fear!”

Είναι ακριβώς αυτό το μήνυμα που η ελληνική εξέγερση άφησε στους τοίχους της Αθήνας για τους πιστούς στο νόμο πολίτες (που συνεχίζουν να υποκύπτουν στις επιταγές του κεφαλαίου – που δεν σκέφτονται καν ότι μπορούν να αντισταθούν στα αφεντικά και στο κράτος και που απλώς περιμένουν σαν πρόβατα αυτό που θα τους συμβεί).

Αυτό το μήνυμα ισχύει επίσης και για τους προλετάριους εδώ στην Δημοκρατία της Τσεχίας. Η κρίση έρχεται και οι αστοί απολύουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους μειώνοντας και τους βασικούς μισθούς. Για παράδειγμα, 4.000 απολυμένοι υαλουργοί αφέθηκαν τώρα χωρίς κανέναν μέσο επιβίωσης. Και τι συνέβη; Τίποτα!

Η κυριαρχία της κοινωνικής ειρήνης και της Δημοκρατίας κάθεται σα βαρίδιο στο σβέρκο της τάξης μας: προτιμάμε να πεθάνουμε από την πείνα ή να ζούμε κάτω από γέφυρες, παρά να αγωνιστούμε πραγματικά για την ικανοποίηση των αναγκών μας. Η Δημοκρατία λειτουργεί σαν το όπιο – μας αποτρέπει από τα να κατανοήσουμε τον εαυτό μας ως τάξη με διαφορετικά και ενάντια, σε αυτά του κεφαλαίου, συμφέροντα. Βλέπουμε τη μιζέρια που φέρουν οι ατομικές και οικογενειακές μας ζωές ως το καλύτερο που μπορούμε να έχουμε.

Ωστόσο, η παγκόσμια κρίση θα συνθλίψει την ψευδαίσθηση ευτυχίας μας ως πολίτες-καταναλωτές, (θα συνθλίψει) ακόμα και τον παραμικρό ενθουσιασμό για τον καπιταλισμό. Θα υπάρξουν όλο και περισσότεροι άνεργοι και άστεγοι άνθρωποι, οι τιμές των βασικών αγαθών θα αυξηθούν και αυτοί που θα έχουν δουλειές θα μπορούν να αγοράζουν όλο και λιγότερα με τους μισθούς τους… και στο τέλος η κυρίαρχη τάξη ίσως μας οδηγήσει σε έναν πόλεμο, με σκοπό να ξεφορτωθεί τους περιττούς ανθρώπους και την παραγωγική τους ικανότητα και να επιτύχει την πιθανότητα ακόμα μίας οικονομικής ανάπτυξης μέσω της ανοικοδόμησης.

Η οικονομία βρίσκετε σε κρίση; Ας την αποτελειώσουμε! Κάτω η κοινωνική ειρήνη! Μία Ελλάδα δεν είναι αρκετή!

Αργά ή γρήγορα το κεφάλαιο θα μας αφήσει χωρίς αποθέματα. Θα υποφέρουμε και ίσως πεθάνουμε, εάν συνεχίζουμε να αποδεχόμαστε δουλικά τη μισθωτή εργασία και το χρήμα ως απαραίτητα για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας. Αλλά σίγουρα θα υπάρξουν προλετάριοι, που θα αρνηθούν τη λογική της ανταλλακτικής αξίας και θα εισβάλλουν στα σούπερ μάρκετ και θα απαλλοτριώσουν αυτά που χρειάζονται. Το ταξικό κίνημα στην Ελλάδα θα ξεσπάσει ξανά με ακόμα μεγαλύτερη ανατρεπτική δύναμη και αυτή τη φορά δε θα είναι μόνο του.

Και δε θα είναι μόνο οι προλετάριοι στην Κίνα, το Μπαγκλαντές, την Αίγυπτο ή τη Βολιβία που θα ξεσηκωθούν. Ακόμα και εδώ, βιτρίνες καταστημάτων θα γίνουν θρύψαλα. Θα λεηλατήσουμε καταστήματα και πολυτελείς αστικές επαύλεις. Μαζικές απεργίες χωρίς και ενάντια στα συνδικάτα, θα ανατρέψουν ολόκληρη την καπιταλιστική οικονομία. Το κράτος με την αστυνομία και το στρατό του, όπως πάντοτε, θα υπερασπιστεί την αστική τάξη και περιουσία και θα ασκήσει τον τρόμο ενάντια στους προλετάριους, που ποτέ δε θα επιλύσουν τίποτα, εάν δεν κάνουν τη δική τους επανάσταση. Στο μεταξύ, όλη η υποστήριξή μας, η συμπάθεια, οι σκέψεις μας ανήκουν στους προλετάριους στην Ελλάδα, που αγωνίζονται ή είναι φυλακισμένοι.

Επιθυμούμε να τους βοηθήσουμε εξαπλώνοντας τον αγώνα στη Δημοκρατία της Τσεχίας και σε ολόκληρο τον κόσμο. Θέλουμε να μοιραστούμε και να επεκτείνουμε τις εμπειρίες τους ώστε να επανατοποθετήσουμε έναν παγκόσμιο επαναστατικό ξεσηκωμό στο ιστορικό σχέδιο.

Παγκόσμια επανάσταση ενάντια στο κεφάλαιο, τη μισθωτή εργασία και το χρήμα!
Επαναστατική προλεταριακή βία ενάντια στην κρατική βία της αστυνομίας έως την ολοκληρωτική καταστροφή όλων των κρατών!
Δικτατορία του προλεταριάτου για τη μετατροπή των κοινωνικών σχέσεων σε κομμουνιστικές και για την παγκόσμια αταξική κοινότητα!

Třídní válka (Ταξικός Πόλεμος)